Oznaczanie temperatury zapłonu metodą zamkniętego tygla Pensky’ego Martensa wg PN-EN ISO 2719

 

 

Zakres: 40-150

Jednostka: 0C

Metoda: zamkniętego tygla Pensky’ego-Martensa

Badane obiekty: paliwa i biopaliwa ciekłe oraz inne produkty naftowe i dodatki uszlachetniające

Zasada metody polega na tym, że badaną próbkę umieszcza się w tyglu do oznaczania temperatury zapłonu aparatu Pensky’ego-Martensa i ciągle mieszając, podgrzewa się tak, aby wzrost temperatury był stały. Źródło zapłonu wprowadza się przez otwór w pokrywie tygla do oznaczenia, w regularnych odstępach temperatury z jednoczesnym przerywaniem mieszania. Najniższa temperatura, w której przyłożenie źródła zapłonu spowoduje zapłon par badanej próbki i szerzenie się płomienia ponad powierzchnią cieczy, jest zapisywana jako temperatura zapłonu pod ciśnieniem atmosferycznym otoczenia. Temperaturę tę koryguje się na normalne ciśnienie atmosferyczne, stosując odpowiednie równanie. 

Wymagania: zgodnie z wymaganiami zawartymi w normach PN-EN 590 (ON), PN-EN 14214 (FAME) i PN-C-96024 (oleje opałowe) temperatura zapłonu powinna wynosić:- dla ON: min. 55 0C,

- dla FAME: min. 101 0C,

- dla lekkich olejów opałowych: min. 56 0C,

- dla ciężkich olejów opałowych: min. 62 0C.